กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีคนอยู่2คนชื่อ นายก้านยาว กะ นายม่อต้อ มักจะอยู่ด้วยกัน เดินเล่นด้วยกัน

ทั้ง2คนเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป แต่น้อยคนนักจะรู้จักทั้ง2ดีพอ

เมื่อถึงคราวใดก็ตามที่อยู่เฉยๆเพียงลำพัง ทุกคนก็จะคิดถึงเขา เวลาที่ทุกคนสนุกก็มักจะชวนทั้ง2ไปด้วย

เมื่อหมดสนุกต่างคนต่างแยกย้าย แต่เมื่อวันที่มีคนผิดหวังอยู่ดีๆก็มักจะคิดให้ทั้ง2คนมาช่วยปลอบโยนอยู่ข้างกาย

แต่ก็มีบางคนสาบแช่ง........

 

 

 

 

 

คิดไม่ออกแล้ว ช่วยแต่งต่อทีนะ

"กาลครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้แล้ว มีคนชนชั้นกลางคนหนึ่งได้เดินทางไปตามถนนเส้นหนึ่ง

มีสายลม หมอกและฝุ่น พัดมาแต่ก็ไม่ทำให้คนๆนี้กลับหลังหัน บ้างแสบตา บ้างขยี้ตา ตาแดงมองไม่เห็นทางข้างหน้า

เขาเดินไปเจอแม่น้ำสายหนึ่ง เขารีบเอาน้ำล้างตา.. หลังจากนั้นเขาก็รู้สึกดีขึ้น เขาจึงนั่งพักตรงแม่น้ำสายนั้น แล้วทันใดนั้น...

เขาก็คิดจะเดินต่อไป แต่ก็อยากจะกินน้ำและล้างหน้าอยู่เพราะทางเดินคิดว่าหากเดินต่อไปอาจจะไม่มีน้ำให้กินอีกแล้ว

เขาก็นั่งคิดอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน ภายหลังสิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

น้ำในแม่น้ำจากที่เป็นแม่น้ำที่ใสไหลเชี่ยวกลับเหือดแห้งไป(ซะยังงั้นอะ..55) ชายคนนี้จึงรู้ดีว่าคงต้องเดินทางต่อแล้วละ

ไม่ควรที่จะมาเสียเวลากับที่แม่น้ำสายนี้ตั้งแต่แรกเลย เขาจึงเดินทางต่อและจะไม่เดินมากินน้ำในแม่น้ำสายนี้อีกต่อไป ไม่ว่าจะต้นน้ำ หรือ ปลายน้ำอีกแล้ว..."

 

นี่ก็คือเรื่องราวที่เป็นมาและจะเป็นไป

..

..

..

งงกันอีกหรือป่าว555ก็คงงงอีกใช่ปะ

เราไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น

แต่

ก็คงดี

 

 สิ่งกีดขวาง

 หากฉัน เลือกที่จะยื้อต่อไป
ก็ยิ่งทำ ให้เธอสับสน  ก็รู้ ฉันกลายเป็นเพียงใครบางคน
ที่เป็นคนขวางทางเธอ

ความรัก เมื่อมันต้องเริ่มจืดจาง
คนอย่างฉัน ก็คือส่วนเกิน
วันนี้ เหลือเพียงหนึ่งทางที่จะเดิน
คือต้องเดินไปจากเธอ

ไม่เป็นไร ฉันคงไม่เป็นไร เจ็บแค่ไหน..ที่สุดจะคุ้มกว่า
ในวันนี้ฉันขอเป็นคนบอกลา ดีกว่าเป็น คนที่กีดขวาง

* อยากบอกว่ารัก.. ครั้งสุดท้าย ก่อนที่ฉัน.. จำต้องบอกลา
  อยากบอกว่ารัก..  รักเธอเสมอ ก่อนจะเดิน ไปทั้งน้ำตา
  จบกันเสียที รักอันยิ่งใหญ่ ไม่มีอีกแล้ว.. ฝันอันยาวไกล
  ชีวิตฉันต้องเริ่มใหม่ กับการไม่มีเธอ

ก่อนนั้น เธอเคยมีค่าอย่างไร ในวันนี้ยังเป็นอย่างนั้น
จากนี้ แม้มันต้องทนทรมาณ ฉันจะทนมันให้ไหว

ไม่เป็นไร ฉันคงไม่เป็นไร เจ็บแค่ไหน..ที่สุดจะคุ้มกว่า
ในวันนี้แม้ต้องลาจากด้วยน้ำตา ดีกว่าเป็นเพียงสิ่งกีดขวาง..

(*)

กับการไม่เหลือใคร..
แต่ก่อนจะจากไป..
จำไว้ฉันรักเธอ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ระบาย

ไอเหี. ไอสั.. กู อยู่กับเพื่อนอย่างมึงก็มีความสุดสบายใจดีทำไมต้องไปหาอะไรอีกจิงมะ

ข้อความนี้คงที่ไม่ใช่เพื่อนก็อย่าอ่านเลยนะ

มันเป็นคำที่ไม่สุภาพ

5555

อีกอย่างเพิ่งรู้อะไรบางอย่างที่ไม่น่าจะรู้เลย

เพราะมันทำให้เรารู้สึกไม่ดีกับคนบางคน

ที่เราคิดว่าไม่น่าจะเกิดขึ้นกับคนๆนี้

เราจะเก็บความรู้สึกนี้กับคนบางคนคนๆนี้ไว้..ตลอดไป

 

 

 

วันที่25ถึงหัวลำโพงที่มีคนอยู่อย่างแน่ขนัด แล้วเราจะทำยังไงดีไม่ทันแน่ๆเลยนี่มันสายมากแล้ว

"บีตอนนี้ยังทันหรือป่าว"

"อ๋อ...ยังทันรีบมาแล้วกัน"

พอถึงก็เจอกับเพื่อนๆน้องๆบางคนที่คาดว่าจะไปก็ไม่ได้ไป แอบเซ็งนิดๆเพราะไม่ค่อยมีคนที่สนิทๆ

เวลาก็ล่วงเข้าบ่าย2ที่รถออก ช่วงหลังจากนี้เป็นช่วงเวลาที่ทรมานมากที่สุดนั่งไปเถอะกว่าจะถึงลำปาง(ต้องไปต่อรถที่ลำปางเสียก่อน)

อยู่บนรถไฟพวกเราต่างหาเรื่องคุยเพื่อให้เวลาในการเดินทางหมดไปทีละน้อย ในที่สุดก็ถึงจนได้..

การทำงานร่วมกันที่ค่าย ไม่ว่าจะเป็นการที่จะต้องผสมปูนเพื่องานสร้างที่จะต้องใช้ความอดทนของทุกคน การเล่นกับเด็กที่จะต้องใช้ความใจเย็น

การทำกับข้าวที่ต้องใช้ความพิถีพิถัน อีกทั้งการได้รู้ถึงความเป็นอยู่ของชาวบ้าน(ชาวเย้า)ทำให้ประสบการณ์ภายใต้กะลาเล้กๆได้เริ่มแง้มออกเห็นแสงที่ลอดผ่านเข้ามามากยิ่งขึ้น

บรรยากาศการทำงานเป็นเช่นนี้เปลี่ยนไปทุกๆวัน แต่ทำไมไม่เกิดความเบื่อหน่ายเลยกลับเป็นความรู้สึกที่ผูกพันมากขึ้น

ภายหลังอาทิตย์ลับขอบฟ้า อากาศเริ่มเย็นลง ลมเริ่มพัดไอความหนาวเหน็บมาสู่หมู่บ้าน เสื้อหนาวหลายหลากเริ่มมีให้เห็น

ความอบอุ่นทำให้ทุกคนมีแรงที่จะทำกิจกรรมต่อไปในยามค่ำคืน

 

การแสดงระคนกิจกรรม นำไปสู่เสียงหัวเราะ ของชาวค่ายไม่ว่าเราหรือคนในหมู่บ้าน

 

 

 

 

.

.

.

ไม่อยากให้ถึงวันนี้เลยจริง เห้อ...ต้องกลับบ้านแล้วสินะ

 

..เราคงจะได้เติมเต็มความทรงจำน้อยๆนี้ให้มากขึ้นในค่ายต่อๆไป..

ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากสิ่งที่ยังเดิมๆและเดิมๆ การเจริญเติบโตของทุกสิ่งนั้น มีให้เห็นอยู่ทั่วทุกแห่งปราศจากความหยุดนิ่ง การผจญภัยของนักเดินทางคนหนึ่งซึ่งมีความเหนื่อยล้าที่ต้องต่อสู้แดดท้าลมฝนอยู่เป็นประจำนั้นช่างน่าเศร้าเสียจริงๆ

เมื่อนักเดินทางคนนั้นได้ดีใจกับเกาะสวยงามที่เค้าคิดว่าจะสามารถพึ่งพิงอาศัยได้นั้นกลับเป็นสิ่งที่ว่างเปล่าลงเมื่อเค้ารู้ว่ามันเป็นเพียงเกาะซึ่งข้างในมีแต่สิ่งที่ไม่น่าไว้ใจ มีแต่สิ่งที่จะทำให้เขามีแต่อันตรายไม่ทางกายก็จิตใจ

เมื่อเป็นเช่นนี้นักเดินทางก็มีทางเลือกอยู่ไม่กี่ทางที่จะ 1.หนีจากไป 2.ต่อสู้กับมัน แต่ในใจลึกๆของเค้ายังคงรู้สึกดีที่ได้มาพัก ได้ผ่อนคลายและก็รู้สึกเสียดายเมื่อคิดที่จะจากไป แต่ก็พร้อมที่ตัดใจเพราะคงไม่มีประโยชน์อะไรถ้าจะอยู่ในที่ๆมีแต่อันตราย ความรู้สึกที่มีความสับสนอยู่เริ่มมีมากขึ้น ความร้อนในร่างกายเริ่มไม่คงที่ เหงื่อถูกขับออกมาอย่าไร้จุดหมายซึ่งเค้าก็คิดที่จะรอเพื่อให้เวลาช่วยทำให้เค้าดีขึ้นและคิดได้

 

เค้าคิดแล้วคิดอีก ผ่านไปผ่านไป เค้าก็ยังคงที่จะคิดเพราะเค้าอยากจะทำสิ่งทั้ง2อย่างพร้อมกัน ขอให้มีเสียงคำตอบจากที่ใดที่หนึ่งช่วยให้นักเดินทางตาสว่างด้วยเถอะ...

 

ทันใดนั้นก็มีเสียงของความเห็นใจจากเทวดาบนฟากฟ้ามาช่วยเป็นแสงนำทางชี้ให้เห็นถึงสิ่งที่จะได้มาหรือเสียไป นักเดินทางเริ่มมีความลังเลว่าเทวดาหวังดีจริงหรอ...

 

สุดท้ายความเด็ดขาดจึงอยู่ที่เค้าไม่เชื่อเทวดา เค้าเชื่อมันในตัวเอง เค้าพร้อมที่จะอยู่บนเกาะนั้นเพราะความเหนื่อยล้าที่มีมากมาย และเค้าเชื่อว่าเค้าคงสามารถจะอยู่ได้ถึงแม้จะมีอันตราย แต่ก็คงดีกว่าที่จะเดินทางต่อไปซึ่งไร้เป้าหมาย...

ไปวันแรกจนวันสุดท้ายก็กินเหล้ากะเหล้า55+สนุกสนานกันไป กินกะพี่ท้อปวันแรกขนาดแอบไปนอนแล้วนะยังถูกดึงขึ้นมาอีกเหอะๆ ไม่เป็นไรเราก็ออกไปร้องเพลงต่อนิดๆหน่อยๆ

ได้ไปดอยสุเทพอีกเช่นเคยไปที่เดิมๆที่ไปมาในวันเดียวกันของเดือนที่แล้วทุกๆอย่างยังเหมือนเดิมแต่คนเปลี่ยนไป..แค่นั้นเอง ลงมาไปที่จุดพักที่ครั้งก่อนเราไปเช่ารถแดงกัน จากนั้นเราก็ไปถนนคนเดิน เดินไปเดินมาเมื่อยมากๆ

จากนั้นพวกเราก็แยกตัวออกมาไปกะน้องเบียร์ นนท์ เบสท์ เมษ์ ไปดูสถานที่ท่องเที่ยวยามราตรีกัน ตอนแรกคิดว่าจะเหมือนที่ลำปาง แต่คิดผิดไปเลยเมื่อเห็ฯจิงๆขนาดเห็นแค่ภายนอกนะ แต่พวกเราก็กลับไปกินข้าวก่อนแล้วคราวนี้ยามราตรีก็เป็นของเรา

พวกเราตัดสินใจไปที่ร้านวอร์มอัพ มันมีแบ่ง2ส่วนให้ชิวกะแดนซ์ ซึ่งเราก็ลองเข้าไปแบบแดนซ์ๆดู เหอะๆมันเหมือนมีรัศมีความน่ากลัวออกมาเลยก็เลยออกมากินข้างนอก(น่าเสียดายผู้หญิงน่ารักตูมตามเลย..อิอิ)ชิวไปชิวมาถึงเที่ยงคืนกว่า..เราก็ออกไปที่ร้านมังกี้คลัฟกัน

ไปถึงไม่อยากจะเข้าเลย รู้อย่างเดียวว่าอยากจะนอนๆแต่ก็ได้เข้าไปดู55+ อารมณ์บรรยากาศดีกว่าร้านเมื่อกี๊55+แต่ก็ไม่ได้กินอะไร

จากนั้นเราก็ไปที่ร้านดิสคอฟเวอรรี่กันต่อ กินไปแค่3แก้ว ก็หลับในนั้นเลย..เหอะๆ ไม่อายหรอก5555+

 

แล้วเราก็กลับมาที่พักกินกันจน8โมงเช้าเลย

 

ปล.โต๊ะจำปีรับน้องได้หรูมากๆเลย

มันไม่ใช่สิ่งที่อยู่ใกล้และไม่สิ่งที่อยู่ไกลเช้นกัน มันเป็นสิ่งที่เราสามารถจะกำหนดได้ว่าจะให้ใกล้หรือไกลนั้นเอง ด้วยตัวเราเอง

หากมองจากสิ่งๆนั้นก็คงจะเป็นหรือเห็นในสิ่งที่เราคิดได้ และคงไม่แตกต่างกัน สิ่งๆนั้นอาจอยากให้เราอยู่ไกลหรือสิ่งนั้นอยากให้เราอยู๋ใกล้..ใครรู้?

แต่สิ่งๆนั้น ถึงแม้เรายังไม่รู้ว่าสิ่งๆนั้นจะอยู่ตรงไหน แต่เราก็พอจะรู้ว่า...ผลสุดท้ายมันคืออะไร